المحقق السبزواري

135

روضة الانوار عباسى ( در اخلاق و شيوه كشور دارى ) ( فارسى )

رمضان ، و او صحيح بىعلّت باشد ، پس روز روزه بگيرد و قدرى از شب برخيزد و بر نماز خود مواظبت كند و مهاجرت به جمعه و عيد خود بكند . يعنى ، نماز جمعه و عيد را به‌جا آورد ، پس دريافته است شب قدر را و فايز شده است به جايزهء پروردگار خود » . و حضرت فرمود : « و اللّه فايز شده‌اند به جوايزى كه نيست مثل جوايز بندگان » . ببايد دانست كه چون معلوم شد از سخنان گذشته كه بعد از مرتبه ايمان ضرورتر و مهمتر مراعات فرايض است ، مانند نماز و زكات و حجّ و روزه . و چون پادشاهان را ، اكثر اوقات از حجّ ، به واسطهء استيلاى مخالفان بر آن بلاد ، مانع هست غالبا حجّ از ايشان ساقط مىبوده ؛ بر ايشان لازم است كه مراعات آن سه فرض ديگر بكنند و اعظم همه نماز است و شعار اسلام نماز است و علامت مسلمان نماز است . پس ، مراعات نماز به ابلغ وجهى بايد كرد و مراعات آن از چند وجه است : يكى از جهت معرفت احكام و آداب و شرايط نماز از حضرت امام رضا عليه السّلام منقول است كه ، نماز را چهار هزار حدّ است يا چهار هزار در است . و بعضى علما واجبات نماز را به هزار حصر كرده‌اند ، و شرايط و آداب نماز بسيار است . آنچه رعايت آن لازم است اوّل معرفت احكام است و آن ، آن است كه آداب و احكام نماز را از گفته يا نوشتهء مجتهد زنده‌اى فراگيرند كه اجتهاد او مظنون شده باشد و به قول غير مجتهد ، هرچند فاضل و دانشمند باشد ، به حسب شرع اعتماد نمىتوان كرد و به آنچه در كتابهاى علماى سابق است مادام كه موافق اعتقاد مجتهد حىّ موجود نباشد عمل نمىتوان كرد . ديگر ، مراعات شرايط و مقدّمات نماز است ، چون مراعات طهارت و دانستن آداب آن و معرفت قبله و ستر عورت و ملاحظهء مكان ، كه مغصوب نباشد ، و ساير آنچه شروط نماز است . ديگر ، مراعات افعال و اجزاى نماز ، چون قرايت و ركوع و سجود و ساير افعال . از حضرت امام محمّد باقر عليه السّلام منقول است كه ، « در اثناى آنكه روزى حضرت رسول صلّى اللّه عليه و إله نشسته بود در مسجد شخصى داخل شد و برخاست نماز كرد و اتمام ركوع و سجود ننمود . حضرت رسول صلّى اللّه عليه و إله فرمود : خ منقار زدنى است از بابت منقار زدن كلاغ . اگر بميرد اين شخص و اينچنين باشد نماز او ، بر غير دين من مرده است خ . »